Aan Nathalie Valletta, of hoe ze zich nu heet of zich noemt, aka Se7ensinz Hendrix (met een 'x'), Sunny Hendrix, Akasha, uit Almelo/Abruzzo en de mensen die ze betrokken heeft bij haar activiteit. De buurvrouw Jolanda geloof ik, moeder Barbara Valletta, Chelsea, vader Rob, familie en vrienden, kinderen ook. En de vrienden, Yurriƫn 'Yur' Maturbongs uit omg. Cuijck, Timothy Schipper uit Aadrop, Astrit uit nordrhein-westfalen.

Het was begin van de zomer in 2007 dat ze met mij contact kwam. Ze had mij wat te vertellen, zo zei ze, stelde zich voor als iemand die anderen hielp, als een natuur genezer, als iemand met psy, esp, iemand die mensen in een ogenblik kon lezen. Over nog geen half jaar werd ik overvallen, met een mix van "I l0ve the way y0u move", "I l0ve y0u" maar ook directe of verkapte verwijten. "Eigen schuld". Daarmee markeerde ze niet eigenhandig, maar mbv. haar omgeving het begin van een periode waarin andere mensen mij begonnen lastig te vallen, of op een vreemde manier te helpen. Veel van de opmerkingen heb ik nooit kunne plaatsen, maar sommigen blijven ook n 9 jaar nog hangen. De jaren daarvoor waren voor mij al best moeilijk geweest. Alleen. Wanhopig. Zo moeilijk, dat ik mij eignelijk van kant wilde maken. Heb ik haar nooit kunnen vertellen. We hebben eigenlijk nauwelijks gepraat. Een wandeling, een teras, een hand vol keer op bezoek en net zo veel aan te telefoon. Over een half jaar. "Maar ik he je toch gevonden". "Alles komt uiteindelijk goed." Klinkt leuk. Nathalie wilde iets bij de wortel aanpakken, zoals ze omschreef. Ik begrijp nog niet wat, behalve dat ze ook had porno gedoeld. En helaas, had ze daarbij een god nodig. Als ik zelf stabiel was, en ad rem rm had kunnen reageren was dat de kans geweest voor mij. Maar ik ben niet spontaan, en heb altijd even tijd nodig om ergens te komen. Maar nog erger, hebben we nooit gepraat over enige wortel, of oorsprong van ideeen of problemen. Van mijn jaren daarvoor, of wat er speelde. Niets. Zin in seks. Luiseren naar "g0d". Dat was het, en ik moest mijn kop maar stil houden. Ik ben bang dat ze de manieren van haar vader geleerd heeft, die volgens mij samen met mij in jaren daarna gedumpt of geloost is oid. Druppel, emmer. Vonk, olie. Zoiets. Het mediteraans temperament waarmee, dat was wel waard om te bewaren. Kennelijk.

Zo werd langzaam aan voor mijn haar motivatie wel duidelijk, ze deed het voor haar kinderen, voor haar eigen geluk. En voor een idee van "goddelijkheid" dat ze ergens had gekregen. Het eind van het jaar kreeg ik haar bericht dat ze voorlopig geen contact meer wou. Een maand later waren mijn contacten verwijderd of geblokt, en kreeg ik als antwoord per telefoon te horen dat ik haar niet "lastig" moest vallen, en dat ze buurvrouw wel had gezien wat ik allemaal schreef.. Of dat de politie ingeschakeld zou worden. Dezelfde politie, waarvan ze mij eerder het jaar had verteld dat deze niet erbij kon. Overrompeld, was er niet alleen nog de situatie van 2004, 2005, 2006, maar nu ook een dame die zei "I l0ve y0u", en iets met r@gold of hussyfan of maffiasex nodig had, maar daar ook van afstandje op ging "wachten". Niet dus, maar het is kennelijk om de een of andere manier zo aantrekkelijk om niet religie, maar mensen uit een religie de schuld te geven. En ze door elkaar te halen. Het was voor mij zware shock. Eentje waar ik niet overheen ben gekomen. Eentje waar ik eigenlijk ook nooit iemand mee heb lastig willen vallen. Maar wat had ik toen al hulp nodig, en geen idee waar moest zoeken. Een simpel idee als samen uit, samen thuis, in engels come in peace go in peace waren toch universeel? Of niet. Ik kon en kan het niet snappen of voorstellen waarom, op deze manier.. Ik heb altijd genoeg problemen gehad; om mezelf te onderhouden, om vrienden te maken, alleen al om mensen te verstaan heb ik soms nog steeds een momentje nodig. En dan, dan nog vanwege de eeuwie seksuele overtuigingen en gedachten controle uit mijn christelijke achtergrond. Die nu even werd toegeigend door een 23 jarig dame met twee kinderen, en meer vrienden als contact dan ik in jaren gezien had.

Vijf jaar lang nog is er iemand geweest, die me jaarlijks een keer hielp. Maar zoals met mijn andere contacten, heb ik niet alleen geen mogelijkheid gevonden om daarvoor iets terug te kunnen doen. Ik schaamde me om nog weer te verschijnen, met dezelfde problemen, nu opnieuw aangewakkerd, en als die als een "eigen schuld" iedere dag, en nacht aan me bleven hangen. Mezelf in slaap huilen wilde ik toen nog niet, maar ik had het net zo goed toen kunnen accepteren. Geen orgone, geen joe cell, geen yoga of reichian body therapie. Nee, alleen het onderbewustzijn van een vrouw, van vele vrouwen, die niets liever willen dan hun hart en huis en kinderen erbij.

Ik wilde geen kinderen. Geen carriere, geen auto. Ik geloofde iets simpels. Iets dat wat je kunt aantonen, dat dit uiteindelijk ieder waanbeeld zou oplossen. Niets is zo sterk als wat bestaat. Maar Reich is dood. Viking Zen niet voor vrouwen. En vrije energie de grote angst van een onderbewuste, opgejaagde mass. Mijn hoop werd een onbewust soort van groepswaanbeeld, wat Nathalie daar nu tegen in had gezet. Voor god. Voor haar kinderen. Met haar familie en vrienden. En waar ik maar naar moest luisteren. Ookal wilde ik gewoon proberen mijn eigen leven te leiden, zonder toeschouwers, zonder camera's, zonder die epileptische, uitzinnige kinderlijke vloed van emoties die de gerferomeerde god altijd meebracht. Mijn antwoord naar haar was dat er niets niews was. "Dan luister je niet!" was haar antwoord..

Ik had voor mijn psychische problemen al wat zelfhulp gevonden in de viking zen teksten. Maar na 2007 werd ik dankzij de gebeurtenissen niet alleen terug gedrukt in de omgeving waar mijn nachtmerries vandaan kwamen, er was nu ook een dame die in haar wereld, met familie, kinderen en vrienden de overtuiging had geintroduceerd dat theocratie de enige waarheid is. Een vreemde, post-moderne vorm van theocraties. Meer een soort van social media democratie. En dat ik als blanke man daarin verantwoording droeg. Tot aan mijn vroege jaren als kind aan toe. Als onze acties niet "real-time creatie waren", wat was het dan wel. Nu, nu is het als alle andere orde uit chaos: groter dan leven.

Was het maar gebleven bij een hallo en doei, ik had waarschijnlijk best verder gekunt. Waar een wil is, is een weg en er waren een paar.. of er was in ieder geval 1 bijzonder mens in mijn wereld. Goeie mensen die ik nu enorm mis en naar wie ik me iedere dag meer schaam. Na de blokkades kwamen in het voorjaar van Nathalie de excuses, "s0rry s0rry" per SMS. Waarvoor snap ik niet, nog steeds. Wat er op dat moment was, was dat mij pa aan een emotioneel eind zat. Waarom, wie zal het zeggen. En weer een antwoord van mij aan haar, maar aan mijn eigen niet-goddelijke mense, nee persoon, hoefde ik dat niet te verwachten. Nee, meer vrienden met autos en adressen was haar antwoord. En een foto van Nathalie als reden. Ze was verder gegaan met nieuwe vriendjes.. "er moet wel wat suiker bij", "r0ck 'n r0ll"... Mensen die denk ik dan niet mijn problemen of achtergrond delen. En ik snap best dat dat makkelijker is, en ik heb haar daarom nooit gehaat of bejegend. Maar mijn psychose raakte in steeds ernstigere sferen. En toch ben ik geprobeerd door te gaan. Alleen, met een schade die niemand wilde aanpakken.

Beter dan 2006 is het nooit echt geworden. Een eigen plekje vinden ging niet lang goed. En alleen maak je niet de beste beslissingen. En nu de facebook democratie steeds meer voet aan de grond krijgt, zijn mijn laaste hopen op een gezond nieuw millenium vervlogen. Ik als ik kon er weer uit stappen, zoals ik in 2006 eigenlijk wilde.. Verschil is, nu weet ik hoe dat zou kunnen. Er is toch geen ruimte voor mensen als mij in deze wereld. Mensen als mij zijn "lastig". Het is niet erg als die uit zicht verdwijnen.

Kortom, ik weet niet wie Nathalie denk dat ze helpt. Ik geen idee of van wat ze zei iets van waarheid was, of een misselijk spel. Zo zijn er meer dingen door haar gezegt, die ze nu warschijnlijk fel ontkent. Omdat Nathalie haar recht online heeft uitgespeeld, en iedere adem een hel, deel ik dan maar haar boodschap dan hier. Voor de anthropoloog, ooit, met teveel tijd over. Ofziets. Of in ieder geval, haar en haar online escapades te herinneren aan het spoor dat ze achterlaten. En dat is niet vanwege wat er allemaal echt te laat is, maar vanwege waar ze op aan stuurt. "Hey jongen, je laat wat vallen". "Luisteren". "Kijk me aan". "Wachten". "Mond houden" (en ordinairdere varianten), "lekker", "kinderen", "betalen", "wie dan", "groter".. Dat zijn de flarden van gedachte, meme's, minds, die na Nathalie wortel hebben geslagen, en mij door iedere slapeloze nacht "helpen". Waarna ik iedere dag weer met schaamte te laat verschijn om mijn werk. Misschien kan ik nog hulp vinden. Maar geloof weet ik nu, geloof kan zelfs het universum niet tegen op. Tien jaar verder te zijn gegaan hiermee is erg schadelijk geweest voor mij, voor mensen om mij heen, en ik geloof ook voor Nathalie zelf en haar omgeving. Of ze dat zo zien, zal wel niet..

En zo, omdat dit zo'n beetje de hoogtepunten van mijn tien jaren sinds Nathalie zijn, en jaren daarvoor, vindt ik het "positiever" om mijn verhaal over personen en goden hier te doen. Er zijn een paar echte mensen, koningen en koninginnen, die voor mij een klein wekelijks lichtpuntje zijn. Maar een oplossing, een wortel, een verhaal waard om naar te luisteren is er niet. Zeker niet iets van mijn kant, dat een positieve bijdrage kan zijn. Had Nathalie mij in 2007 direct een mes gezwaait, zoals zij over verhaalde dat dit haar methode tegenover mannen was, dan was het snel geregeld. Misschien wel met de politie, maar voor mij in ieder geval volledig duidelijk. Maar een vrouw in een huis met kinderen met ideeen over orde en chaos speelt zo vals, zo gemeen. Het heeft me mijn enige soulmate gekost, en ipv. dat het me lukt om er iets van te bewaren of terug te winnen, is het in plaats mijn jeugd kwadraat, maal de massa die mijn wereld speelt. Danku, Einstein.

Ipv. light en love, kreeg ik GHB-Amsterdam avontuur te horen, en haar afhankelijkheid van een vriend om haar daar uit te helpen alsof dat mijn ding is.

Misschien dacht ze, dat ik een kopie ben van mijn ouders, van mijn pa, die voor haar hetzelfde kon betekenen als ze voor mij waren. Maar wat moet ik dan met de maffiasex video meme's.. Een van mijn eerste gedachte zei: "niemand kan ooit echt elkaars gezichtspunt zien of volledig begrijpen". "Alleen", zoals iemand mij voor haar huis, schreeuwende vanuit zijn huis meedeelde. Maar ik deed alles al alleen, dus wat blijft er dan over. De dood, ja. Alles wat lelijk is? Of dat we moeten toelaten onder mensen te leven die hun buurvrouw/man zouden kelen, als god het maar zei?

Weet ze, wat voor nachtmerrie ze heeft realiteit heeft gemaakt? Ze maakt ich kennelijk zelfs wijs, dat ik vanwege haar in Almelo ben komen wonen. Niets verder willen weten. Prima. Bel me dan niet of je gehacked wordt. Nooit zal ze aan iemand hoeven uitleggen waarom ik dit verdien. Woorden als "zin in", "rust" en "lastig", is hoe ze zich zelf uitdrukt, naar mij. Ze kwam met een verhaal over haar moeder in de auto, en iets dat ze niet verdient had. En ik heb er naar geluisterd alsof ze oprecht was. Naar alles. Geen gentleman met een auto en geld misschien, maar wel iemand die er zou zijn al is het 10 jaar later, of uren lopen. Na een maandje of wat begin 2008 was zij al weer verder haar goddelijke vriend ergens te vinden. Terwijl het beeld dat ze oproept, misschien wel duizenden jaren en in ieder geval honderden jaren bestaat, en wat is daarvan nu te zien. Kapotte kinderen en volwassenen die elkaar vanuit niets kapot maken, of zichzelf als status symbool op het web etaleren. Ik kan hier nooit meer bovenop, was ik maar.. in 2006. Was ik maar een snelle jongen, zonder interesse voor energie, leven en laten leven, of eerlijk werk. 2006 genoot ik nog van de zon. Ik heb geprobeerd alleen de zonnige uren te tellen, zoals de zonnewijzer. Maar ik heb teveel vrienden van Nathalie gevonden, en slechts 1 die ooit van Reich heeft gehoord. En daar als een fantsoenlijk linksmens hard om lacht, en als je niet luisterd, er een hard gelach van maakt. Voor Nathalie, toen had ik nog geen vijanden van kale kopjes in duitse kadetten, of van de zogenaamde vriendelijkheid van allah, die kinderporno en terreur nog even laten liggen om eerst bij anderen thuis, in bed, en de rest van hun leven een volledige hel te maken.

Ik kan er echt niet bij Nathalie, je vrienden, en familie. Hoe is het op deze manier beter? Waarom kon je mij niet laten gaan. Waarom is seks en kinderen voor je een wapen. Wat heb ik gedaan, tegen jou of wie dan ook, dat ik dit verdien. Dat ik dag in dag uit, jaar in jaar uit, je "vriend" mag zijn. Waar je je familie en vrienden op af stuurt, met een leugen, en een glimlach. Nooit had ik dit kunnen voorzien, nooit hebben mijn nachtmerries en ijlend slaapwandelen als kind en later me voor zoiets gewaarschuwd. Dat overleven zoveel waard is voor het heelal en de bron, dat dit het is "hoe het wel goed komt."

Nathalie in 2008.

N. in 2016.

N. 2007: "I'm g0nna flaunt it all"

N.: "I d0n't like the way you eat."

N.: "Het moet wel vers zijn"

N.: "Y0u have s0mething I need"

N.: "You have to listen to g0d"

N.: "I d0n't know ... but my heart is in c0l0rad0"

N.: "It is y0u"

N.: "c0l0rad0"

N.: "All my knives are on the table. And you are still holding on to you guns"

N. 2008: "Voor wie. Jezelf?"

N.: "s0rry, s0rry"

N.: To hell with forgiveness