Zoveel kan gezegd worden in woorden, in een brief of kort bericht. In plaats daarvan heb ik geduld gehad, voor iemand die "geen zin heeft" een enkele moeite te nemen gevoelens te verwoorden dan wat in haar opwelt. Maar het kennelijk wel bruikbaar vondt vijandige emoties omtrent huis, kinderen, gezondheid en eten te behouden en alsmaar verder aan te wakkeren. Dat was mijn "real-time" creatie. Geen conversatie. Geen beigness, mindfullness, spirituality, responsibility. Maar een aantal downloads en een zich steeds duidelijker iedere dag herhalende nachtmerrie. Handen, ogen en sigaretten. Computers. Rumoer en gestompel. Duidenden weekenden. Honderden vrije dagen. Jaar na jaar.

Nathalie is er van overtuigd dat ik iets heb van haar. In 2007, misschien, had ze een paar meme's mee kunnen krijgen. Een paar ideeen. Meer niet. Vanhetzelfde dat ze zei dat op de tafel lag. En dat ipv. een bijbel meenemen en daar thuis en nog jaren verder stennis mee te schoppen.

Ik weet niet waar ik het aan verdient heb, zo indringend en intens gewraakt te worden. En dag in dag uit met dezelfde mindset te blijven zitten. Het gebrek aan empathie, de hang naar externe hierarchie en projectie. Voor de jongen die de zomer in '07 in een hoek begon te worden gejaagd met mooie woorden.. Met net genoeg verkapt dreigen dat het net niet genoeg leek op haat, maar op een beroep op rechtsvaardigheid, en gezondheid. En terwijl ik live allerlei last als intimidaties en aggressies mag meemaken. Dan wordt die kindernachtmerrie echt werkelijkheid. En het dringt langzaam over de jaren door dat dit de uitkomst moet zijn. Geen haalbare hopen of concrete wensen. Geen keuze. Zo kan een simpel gebaar voelen, zolang kan een intentie doorwerken en doorgroein. "Mark is de openbaring" kraaide een man een tafel verder wat te luid, en geagiteert en verveelt op. Het was een zachte zomernacht in '07, voor een klein cafe. Het enige cafe dat ik ooit op de bonnevooi aandurfde.

Ik had geen idee wat die eerste weken en maanden na de eerste 'ola' uit Almelo teweeg zou brengen. Dat jaar in, jaar uit niet alleen mijn emoties uit 2006, maar ook de downloads van een vreemde dame als een tegeljk fysieke en psychische sticker achterbleven. En voor de dagen mijn enige muse zouden worden. Niet in een terloopse gedachte, een idee, of een droom die verdwijnt. Maar permanent. Het is ondragelijk dat zelfde beklemmende geisoleerde gevoel van tien jaar terug weer te moeten herkennen. En met ieder jaar weer iets meer te beseffen, zo was het altijd. En zo gaat het een volgend jaar er weer er zijn.

Ongemedieeerd. Direct. In alle dagelijkse omgang. In het voorbijgaan. In mensen die ergens zijn. Of ergens naartoe gaan. Voor het raam. Voor de deur. In huizen. Vanuit een auto, achter het stuur. Van Mannen, vrouwen en kinder. Vreemden. Eie ik niet ken of ooit want heb gedaan laat staan benadeeld. Maar wel wat moeten delen. Raad. Advies. Regels. Zoals die muse voor hen deed, alsof een investering, een belang op voortbestaan. En ik kan er alleen in zien hoe een mens de ander gigantisch en letterlijk met ziel te koop zet op een heel treurig toneel. Ik heb er het hart niet voor. Of nog langer kunnen opbrengen verder te gaan alsof dit eerlijk en menselijk is. Downloads van deze soort gun je niemand, en zo'n toekomst ook niet.

En het ergste, het ergste voor mij al die jaren is. Dat kinderen gewoon schaamteloos worden gebruikt in deze psychose als afleiding. Als verantwoording. En gelijk precies hetzelfde krijgen geleerd. Zo kennelijk ook voor haar twee kinderen, Jayden en Jenauty. Waarom. Waarom het zo ver laten gaan, dat het hele levens verzuurd van nog dat deze kinderen weten waar het om gaat. Waarom zo haatdragend en bij hoog en laag volhouden dat het een goed idee is. Wat woor status hebben Yurrien MAturbongs, Timothy Schipper or Astrit Malushaga dat ze niet dag en nacht verantwoordelijk worden gehouden voor het opvoeden en in onderhoud voorzien van Jayden en Jenauty? Maar moet dat voor mij geen probleem ze?

Wat voor een idee om te houden en in te geloven dat, Nathalie en vrienden en vriendinnen van? Wat voor begeerlijke status is het precies? Als een huisdier van "g0d" te leven, te schreeuwen naar anderen en je kerel pijpent tevreden te houden terwijl je het voorbeeld geeft dat incest net zoiets is als suiker? Wat is het dat je met het mes in je hand vol blijft houden dat je gelijk hebt je ideen over sex en misbruik aan je omgeving op te leggen. Om dant te liegen dat het om wat anders gaat? Hoe ziek is dat, onder het mom van humanisme en gezondheid te gaan vader-shoppen. En als je niet vindt wat je nodig hebt, of onverwacht wat anders tegenkomt, die persoon helpen door een denkbeeldige incestieuze moraal met alle heimelijke problemen mee te geven als aandenken? En dat houden voor onbepaalde tijd.dat, dat je geboorte je eigen schuld is. Je als vrouw, of vader of moeder, dat je jezelf het recht neemt je zo te gedragen.

p-9NjBZC_400x400.jpg ed5b3ef4133a496480193b18b7f882ad.jpg 1222021095_5_hexc_1_cens.jpg

Nathalie ~2008.

Nathalie in 2016 - zwart, sigaretten, handen en ogen..

aan nathalie