Meneer Schipper vindt dat hij niets met mij te maken heeft, maar geeft in dezelfde adem dat hij met mevrouw Valletta aangifte heeft gedaan tegen mij. Ik vraag me even af hoe dat werkt. Waarom heeft zijn vriendin met de kinderen voor een jaar of wat geen tijd om mij 1 keertje te woord te staan, maar wel tijd voor deze Timo en voor de hele procedure om aangifte te doen. Het is heel simpel. Maar voor Timo is het ook kennelijk niet zo vreemd om te verwachten dat zodra je over god en kinderen gaat je een soort van speciale rechten over anderen hebt. Dat god niet alleen zijn eigen sex en sociale problemen wel oplost maar dat dit hem ook het recht geeft een ander lastig te vallen en te isoleren. Met alle aanleidigen en implicaties die daar inmiddels aanhangen. Eten. Vriendschap. God. Kinderen. Sex. Incest. Hoe lastig is het nu om of iemand met rust te laten, of een echte conversatie aan te gaan. En hoe lastig is het te begrijpen dat als je daar schuin doorheen blijft lopen, en denkt dat je door de massa en god het recht hebt je wil op te drukken aan iemands prive leven dat dit misschien hele verveldende effecten op de psyche en emoties en het dagelijks leven van deze persoon heeft. Timo vondt het nodig aangifte te doen, maar kan me niet vertellen waarom. Maar vindt het niet nodig dat ik hem in mijn verhaal over de Valletta betrek. Wel ik heb nieuws voor Timo. Ik zat er in 2009 niet mee dat Nathalie aan een nieuwe vriend was. Wat ik wel problemen mee had is hoe Nathalie "last van mij had", en dat ik "haar met rust moest laten" terwijl ze voor mij niet hetzelfde kon doen. En het toppunt dat ze mij opbelt om te vragen "of ik haar hack", waar ik zelfs dan weer normaal en eerlijk antwoord op geef en waarna zij "niet weet wat ze verder moet zeggen". Maar daarmee dus nog even een klein zetje geeft om de stoppen er helemaal uit te laten slaan. Want omdanks haar praatjes was ze nog niet half op de hoogte van hoe ik me sinds 2006 en daarvoor voelde. En het ik schrijf nu 3 jaar nadien. Nee meneer wat je deed instrumenteel om meer mensen (en "entiteiten") de gelegenheid te geven om op een oneigenlijke manier hun pond vlees bij mij te laten halen. Het is nu bijna tien jaar verder dat je het woord voor Nathalie deed en ik ben bang dat het over tien jaar kan zijn dat het nog steeds hetzelfde voor mij betekend. Daarbij heb ik geen zin om meer om en daar dagelijks over te gaan zitten schrijven en mijmeren, en ook niet om daar dagelijks nog wat meer van te nemen. En jij vindt het vervelend dat je naam wordt genoemd? Ach gut. Berouw komt na de zonde niet.